เมื่อวันที่ ๓๐ มีนาคม ๒๔๗๖ กองทัพอากาศ ซื้อเครื่องบินลาดตระเวน/โจมตีแบบคอร์แซร์ (Vought V-93S
Corsair) จากสหรัฐ ฯ ๑๒ เครื่อง ราคา ๒๔๐,๑๕๖ ดอลลาร์ และสิทธิบัตรการสร้างอีก ๙,๙๐๐ ดอลลาร์
ในปี ๒๔๗๗ เครื่องบินคอร์แซร์ เดินทางถึงประเทศไทย และกำหนดชื่อว่า บ.จ.๑ (เครื่องบินโจมตีแบบที่ ๑)
   ในปี ๒๔๗๙ กรมอากาศยาน ได้สร้างเครื่องบินคอร์แซร์ จำนวน ๒๕ เครื่อง
   ในปี ๒๔๘๐ ได้สร้างขึ้นอีก จำนวน ๒๕ เครื่อง
   ในปี ๒๔๘๓ ได้สร้างขึ้นขึ้นอีก ๕๐ เครื่อง
   คอร์แซร์ เป็นเครื่องบินที่มีบทบาทการสู้รบทางอากาศครั้งแรกของไทย เคยประจำการที่ กองบินน้อยที่ ๑,
กองบินน้อยที่ ๒ และ รร.การบิน
    ประจำการใน ทอ.ปี พ.ศ.๒๔๗๗ - ๒๔๙๓

ภารกิจและบทบาทของ บ.จ.๑ (คอร์แซร์)
    ๑. ทำการบินถ่ายภาพแผนที่ทางอากาศ
    ๒. ร่วมแสดงการบิน ครั้งที่ ๑ เมื่อ พ.ศ.๒๔๘๑ โดยแสดงการยิงเป้าในอากาศ บินตรวจการณ์
ยิงเป้าพื้นดิน การขึ้นสู่อากาศ การแปรขบวน
    ๓. ในกรณีพิพาทระหว่างไทยกับอินโดจีนฝรั่งเศส พ.ศ.๒๔๘๓ - ๒๔๘๔
         ๓.๑ เมื่อ ๑๐ ธ.ค.๒๔๘๓ น.ต.ศานิต นวลมณี ได้นำ บ.จ.๑ บินจากสนามบินอุดรธานี
ไปปฏิบัติภารกิจตามคำสั่ง ขณะเข้าโจมตี ถูกยิงจากปืนกลพื้นดินถังน้ำมันทะลุไฟไหม้ บ. น.ต.ศานิต ฯ
ถูกยิงที่หัวเข่าจึงต้องโดดร่ม แต่เนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงได้ถึงแก่กรรม ใน ๒๓ ธ.ค.๒๔๘๓
ส่วนพลปืนหลัง (ร.ท.เฉลิม ดำสัมฤทธิ์) ถึงแก่กรรมทันที
        ๓.๒ เมื่อ ๑๗ ม.ค.๒๔๘๓ นักบินนำ บ.จ.๑ (Corsair) ๑ หมู่ (๒ เครื่อง) จากสนามบินเนินพลอยแหวน
จ.จันทบุรี เข้าโจมตีทิ้งระเบิดเรือลามอตจ์ปิเกต์ กลางทะเลลึกบริเวณเกาะช้าง แต่ลูกระเบิดพลาดเป้าหมาย
ตกท้ายเรือ และลูกระเบิดด้านไม่ระเบิด ขณะเดียวกันปืนจากเรือข้าศึกได้ยิงต่อสู้อย่างหนาแน่น จึงทำให้
ไม่สามารถทำลายเรือลามอตต์ปิเกต์ได้

เครื่องบินขับไล่แบบที่๑๐ (บ.ข.๑๐)
Curtiss Hawk 3
(พ.ศ.๒๔๗๘ - ๒๔๙๒)

เหลือเครื่องเดียวในโลก

บ.ข.๑๐ ฮอว์ค ๓ (Hawk 3)

เครื่องบินขับไล่แบบที่ ๑๐ (Hawk 3) เป็น บ.ที่ดัดแปลงมาจาก บ.ประจำเรือบรรทุกอากาศยาน แบบ
BF 2C-1 โดยดัดแปลงให้พับฐานล้อได้ เคยเข้าประจำการที่ กองบินน้อยที่ ๑, กองบินน้อยที่ ๔,
กองบินน้อยที่ ๕ และ รร.การบิน
    ปี พ.ศ.๒๔๗๘ ทอ.ซื้อ บ.ข.๑๐ (Hawk 3) และกรรมสิทธิ์การสร้างจากประเทศสหรัฐ ฯ จำนวน ๑๒ เครื่อง
    ปี พ.ศ.๒๔๘๐ ทอ.สร้างใช้ในราชการ จำนวน ๒๕ เครื่อง
    ปี พ.ศ.๒๔๘๒ ทอ.สร้างอีก ๒๕ เครื่อง รวมมี บ.ข.๑๐ จำนวน ๖๒ เครื่อง
    ประจำการใน ทอ.ปี พ.ศ.๒๔๗๘ - ๒๔๙๒

บทบาท บ.ข.๑๐ (Hawk 3)

    ๑. บินแสดงการฝึกยิงเป้าในอากาศ, การรบในอากาศ, บินผาดแผลง, บินดำทิ้งระเบิด, ยิงเป้าพื้นดิน
การป้องกันภัยทางอากาศให้ประชาชน เมื่อปี พ.ศ.๒๔๘๑
    ๒. กรณีพิพาทระหว่างไทยกับอินโดจีนฝรั่งเศส พ.ศ.๒๔๘๓ - ๒๔๘๔
บ.ข.๑๐ (Hawk 3) เป็น บ.ที่มีสมรรถนะดีที่สุดของ ทอ.ปฏิบัติการรบคู่กับ บ.จ.๑ (Corsair) นอกจากนี้ยังปฏิบัติการ ร่วมรบกับกองทัพเรือโดยประจำการอยู่ ณ สนามบินเนินพลอยแหวน จ.จันทบุรี
    ๓. ในสงครามโลก ครั้งที่ ๒
          เมื่อ ๘ ธ.ค.๒๔๘๔ เหนือสนามบินวัฒนานคร นักบินได้นำ บ.ข.๑๐ (Hawk 3) จำนวน ๓ เครื่อง
ทำการต่อสู้กับ บ.เชนโตกิของญี่ปุ่น จำนวน ๒๑ เครื่อง ซึ่ง บ.ข.๑๐ ของไทย เสียเปรียบทั้งด้านความเร็ว
สมรรถนะ และระยะสูง ในที่สุดถูกยิงตกนักบินทั้งสามเสียชีวิต

เครื่องบินฝึกแบบที่ ๖ (บ.ฝ.๖)
Tachikawa
(พ.ศ.๒๔๘๕ - ๒๔๙๓)

เหลือสองเครื่องในโลก

บ.ฝ.๖ ทาชิกาวา (Tachikawa)

    เนื่องจากรัฐบาลไทยเป็นพันธมิตรกับรัฐบาลญี่ปุ่น ในสงครามมหาเอเชียบูรพา อะไหล่ของ เครื่องบินฝึกแบบต่าง ๆ ที่มีอยู่เดิมขาดแคลนทำการบินไม่ได้ ทอ.จึงได้ซื้อ บ.ทาชิกาวา (บ.ฝ.๖) จากประเทศญี่ปุ่น มาใช้ในการฝึกศิษย์การบินชั้นมัธยม เมื่อ พ.ศ.๒๔๘๕ เคยประจำการใน
กองบินน้อยที่ ๒ , รร.การบิน และกองบินน้อยที่ ๔
    ประจำการใน ทอ. พ.ศ.๒๔๘๕ - ๒๔๙๓ ปัจจุบันเป็น บ.ที่เหลือ ๑ ใน ๒ ของโลก

ปัจจุบัน เหลือสองเครื่องในโลก อยู่ที่พิพิธภัณฑ์ของกองทัพอากาศ ๑ เครื่อง
ที่พิพิธภัณฑ์ในประเทศจีนอีก ๑ เครื่อง

บ.ท.๑ เบรเกต์ (Breguet)
    พ.ศ.๒๔๖๒ กองทัพอากาศ ซื้อเครื่องบินทิ้งระเบิด แบบที่ ๑ (Breguet 14A2,14B2) จากประเทศฝรั่งเศส
เคยประจำการใน รร.การบิน, กองบินน้อยที่ ๑, กองบินน้อยที่ ๒, กองบินน้อยที่ ๓, กองบินน้อยที่ ๔ และ
กองบินน้อยที่ ๕
    ประจำการใน ทอ. พ.ศ.๒๔๖๒ - ๒๔๘๐
    หมายเหตุ บ.เบรเกต์ ที่ตั้งแสดงในพิพิธภัณฑ์ ทอ.เป็น บ.จำลองของสมาคม "Amicale J.B.Sales"
ประเทศฝรั่งเศส เป็น บ.ที่จำลองมาจากของจริง ได้มีการติดตั้งอุปกรณ์ที่ทันสมัยบางชิ้นกับ บ.
เพื่อความปลอดภัยในการบิน ส่วนเครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์เดิมของ บ.รุ่นนี้ ทางสมาคมได้แลกเปลี่ยนกับ
บ.ข.๑๕ (แบร์แคท) เมื่อปี ๒๕๒๙

ภารกิจและบทบาทของ บ.เบรเกต์ ที่เคยประจำการใน ทอ.(ตั้งแต่ปี ๒๔๖๒ - ๒๔๘๐)
    ๑. ทำการบินขนส่งไปรษณีย์ภัณฑ์เป็นครั้งแรกในประเทศไทย เมื่อ ๑๗ ก.พ.๒๔๖๒ โดยนำถุงไปรษณีย์สนาม ๒ ถุง ส่งไปยัง สนามบินเนินพลอยแหวน จ.จันทบุรี
    ๒. บินไปอวดธงในต่างประเทศเป็นครั้งแรก เมื่อ ๒๒ ต.ค.๒๔๖๕ โดยรัฐบาลได้มอบให้กรมอากาศยาน
ส่งเครื่องบินเบรเกต์ เดินทางไปเยือนอินโดจีนฝรั่งเศส และเป็นผู้แทนรัฐบาลร่วมในพิธี วางพวงมาลา
ที่อนุสาวรีย์ทหารฝรั่งเศสที่เสียชีวิตในสงครามโลก ครั้งที่ ๑ ณ เมืองไฮฟอง
    ๓. ทำการบินพยาบาล เมื่อปี ๒๔๖๔ เจ้านายและประชาชนได้ร่วมใจกันบริจาคเงินซื้อเครื่องบิน
ให้แก่ราชการ (กรมอากาศยาน) สมเด็จพระปิตุฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี ทรงชักชวน
พระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายในออกเงินซื้อเครื่องบินที่มีชื่อว่า "ขัติยะนารี ๑" ใช้เป็นเครื่องบินพยาบาล
บรรทุกผู้โดยสารได้ ๔ คน และบรรทุกผู้บาดเจ็บอาการหนักได้ ๒ คน
    ๔. ทำการบินถ่ายภาพแผนที่ทางอากาศ

บ.ข.๑๑ ฮอว์ค ๗๕ (Hawk 75)
    พ.ศ.๒๔๘๐ ทอ.ได้ชื้อ เครื่องบินขับไล่ แบบที่ ๑๑ (Hawk 75) จำนวน ๑๒ เครื่อง เคยประจำการใน กองบินน้อยที่ ๑ และกองบิน ๔
    เมื่อ ๑๐ ม.ค. ๒๔๘๔ ระหว่างเกิดกรณีพิพาทระหว่างไทยกับอินโดจีนของฝรั่งเศส บ.ข.๑๑ ประจำที่ฝูงขับไล่ที่ ๖๑ กองบินน้อยที่ ๖ (กองบิน ๑ ฝูงบิน ๑) พ.อ.อ.ทองคำ เปล่งขำ (ยศครั้งสุดท้าย คือ น.ท.คำรบ เปล่งขำ) ปฏิบัติภารกิจขึ้นบินคุ้มกัน บ.ทิ้งระเบิด ที่จะไปปฏิบัติภารกิจที่สนามบินนครวัด บ.ขับไล่ของข้าศึกเข้าขัดขวางและได้ยิง
บ.ข้าศึกตก ๑ เครื่อง ทำให้ฝ่ายไทยสามารถเข้าปฏิบัติภารกิจได้สำเร็จ
    ประจำการใน ทอ. พ.ศ.๒๔๘๐ - ๒๔๙๒

ประวัติเครื่องร่อน

เมื่อ พ.ศ.๒๔๗๗ ประเทศไทยในขณะนั้นยังเรียกว่า ประเทศสยาม
ได้จัดการประกวดนางสาวสยามขึ้น และนางสาวกันยา เทียนสว่าง
ได้รับตำแหน่งนางสาวสยามเป็นคนแรก ประกวดกันในงาน
ฉลองรัฐธรรมนูญที่วังสราญรมย์ และได้มีการประกวดติดต่อกันมา
จนถึงสมัยของนางสาววงเดือน ภูมิรัตน์ ได้เป็นนางสาวสยาม

รัฐบาลญี่ปุ่นได้เชิญนางสาววงเดือน ภูมิรัตน์ ไปเที่ยวประเทศญี่ปุ่น และได้มอบเครื่องร่อน ๒ เครื่อง
ในนามของประชาชนญี่ปุ่น ให้แก่นางสาววงเดือน ฯ ในนามของประชาชนไทย ซึ่งได้นำเครื่องร่อนทั้ง ๒
เครื่องมาเก็บไว้ที่กรมช่างอากาศ บางซื่อ ให้ชื่อเป็นภาษาไทยว่า ล่องลม และลิ่วลม

ล่องลม ลำตัวบุด้วยไม้อัดทาสีเหลือง ปีกบุด้วยผ้าสีเหลือง นักร่อนเข้านั่งบนที่นั่งในลำตัวมีเข็มขัดรัดตัว
ส่วนลิ่วลม เป็นโครงโปร่งมีแต่แกนลำตัวและที่นั่งนักร่อนพร้อมด้วยเข็มขัดรัดตัวเท่านั้น ปีกบุด้วยผ้าเช่นกัน

เครื่องร่อน ๒ เครื่องนี้ ได้เคยนำไปทดลองร่อนที่สนามบินกองบินน้อยที่ ๑ เดิม ทางด้านใต้ของสนามบิน
ปัจจุบันนี้ โดยใช้รถบรรทุกลากไป และใช้ปลายมีห่วงเกี่ยวกับขอเกี่ยวของหัวเครื่องร่อน เครื่องร่อน
บินไปสูงจากพื้น ๑๐๐ ฟุต และร่อนในอากาศได้นานพอสมควร

เครื่องร่อน ๒ เครื่องนี้ ได้นำมาเก็บไว้ที่คลังพัสดุช่างอากาศ ต่อมาได้มีการจัดคลังใหม่ เครื่องร่อนทั้ง
๒ เครื่อง เกือบจะถูกนำไปทิ้งเพราะไม่มีใครทราบ ผู้ที่รู้จึงแนะนำให้เก็บเอาไว้ก่อน และต่อมาจึงได้
ส่งไปเข้าพิพิธภัณฑ์ของกองทัพอากาศเดิม ที่ดอนเมือง ซึ่งเป็นโรงงานการซ่อมเก่า อยู่ด้านริมทางรถไฟ
และต่อมาเมื่อย้ายพิพิธภัณฑ์ของกองทัพอากาศ มาอยู่ฝั่งตรงข้ามด้านถนนพหลโยธิน เจ้าหน้าที่จึงได้นำ
เครื่องร่อนทั้ง ๒ เครื่องนี้มาด้วย

เครื่องร่อนมีลำตัวนั้น มีเครื่องวัดสูงและเครื่องวัดเลี้ยวเอง และเครื่องวัดเร็วอยู่ด้วย ต่อมามีผู้สร้าง
เครื่องร่อนขึ้นอีกเครื่องหนึ่ง โดยนาวาอากาศตรี อยู่ ทองเวช แต่ยังไม่เสร็จและยังไม่ได้ทดลอง
ผู้สร้างได้ย้ายไปรับราชการที่กระทรวงอุตสาหกรรมเสียก่อน เครื่องร่อน ๒ เครื่องนี้
พระองค์เจ้าพีระพงษ์ภานุเดช เคยทรงมาขอดูด้วย